Oud-international Wim Franke (71) overleden

Vanmiddag om half één is in het ziekenhuis van Hoofddorp oud-international Wim Franke overleden. Franke was al geruime tijd ziek. Hij is 71 jaar oud geworden. Nog altijd heeft hij als international het record in handen van de meeste punten in één wedstrijd. Op 5 november 1965 maakte hij in Amsterdam 43 punten in een interland tegen Spanje die door Oranje uiteindelijk met 92-93 werd verloren.

pitzenburg-blue-stars-wim-franke

Wim Franke heeft een grote betekenis gehad voor het Nederlandse basketball. Hij vervulde zo ongeveer iedere denkbare rol. Hij was 47-voudig international met een grote staat van dienst, hij coachte in de eredivisie, hij was bestuurder, hij was manager van diverse Nederlandse team (waaronder het nationaal mannenteam) en via zijn werkgever Melkunie/Campina was hij zelfs sponsor. Franke was in die laatste hoedanigheid de bedenker van het Melkunie-klassement: een competitie van de beste spelers op basis van toegekende punten door de eredivisiecoaches.

Wim Franke werd geboren op 9 augustus 1941. In 1953, op twaalfjarige leeftijd, werd hij lid van de Amsterdamse vereniging The Wolves. Franke zou in zijn loopbaan echter uitgroeien tot de eerste Nederlandse ‘journeyman’. Zijn naam keert in de archieven terug bij vele clubs: The Wolves, Monark, Landlust, Herly, Flamingo’s, ASVU, BS Leiden, Gerard de Lange en Kolf & Molijn Orca’s Urk. Hij was bovendien in het vrouwenbasketball actief.

In de mannen eredivisie vierde Franke in 1965 zijn eerste landskampioenschap met The Wolves. Een jaar later werd hij met Herly opnieuw landskampioen. Zijn talenten werden echter niet alleen in Nederland, maar zeker ook in België opgemerkt. Nadat Franke in 1967 net als Ger Kok en Karel Pastor enkele wedstrijden in België voor Destelbergen, Pitsemburg en Exaco Antwerpen had gespeeld – volgens de kranten van die tijd voor bedragen tussen de 200 en 300 gulden per wedstrijd – werd hij door de Nederlandse Basketball bond op 19 oktober 1967 geschorst tot en met 1 juli 1969. Bovendien royeerde Herly hem als lid.

Nadat de schorsing uiteindelijk werd teruggebracht tot grofweg één seizoen keerde Wim Franke terug op de velden in Haarlem waar hij met (Levi’s) Flamingo’s twee bekers en twee kampioenschappen won. Zijn laatste actieve seizoen – 1973-1974 – begon Franke in Amstelveen, bij ASVU om in december 1973 de overstap naar BS Leiden te maken. De opmerking in Het Vrije Volk was tekenend voor het tijdsgewricht dat werd beheerst door de oliecrisis: “… mocht de energiecrisis hem beletten makkelijk de Sleutelstad te bereiken, hij er misschien toch vanaf zal zien.”

Het seizoen daarop werd Franke coach van Gerard de Lange. Hij viel vooral op door de discipline zeer strak aan te halen, wat hem op complimenten in de Telegraaf maar ook op interne kritiek kwam te staan. Vlak voor het einde van het seizoen werd de eigenzinnige Franke dan ook als coach vervangen door Cor Hagers. Twaalf jaar later keerde Wim Franke terug als coach in de eredivisie. In het seizoen 1987-1988 coachte hij Kolf & Molijn Orca’s Urk naar de vijfde plaats in de eindrangschikking.

Wim Franke debuteerde op 19-jarige leeftijd in het Nederlands team. Op 1 april 1961 kreeg hij van Jan Janbroers zijn eerste speelminuten in de interland tegen West-Duitsland, die in Amsterdam in een 59-60 nederlaag voor Oranje zou eindigen. Zijn laatste interland speelde Franke op 18 mei 1969 tegen Schotland. In Haarlem kwam hij tijdens de EK-kwalificatiewinst (103-76) tot 10 punten.

Franke speelde met Oranje in twee EK’s. In 1961 werd hij vijftiende in Belgrado, twee jaar later zestiende in Wroclaw. In 1961 kreeg hij ook zijn eerste grote persoonlijke onderscheiding door de MVP-trofee in het CIS-toernooi voor militairen in de wacht te slepen.

1961 was ook het jaar van zijn hoogste score in een competitiewedstrijd. Op 14 oktober 1961 wonnen The Wolves met 88-32 van Typhoons. Wim Franke was goed voor 50 van de 88 Amsterdamse punten. Hij maakte er 32 in de tweede helft, evenveel als de complete productie van de Haarlemse opponenten.

In de zomer van 1962 werd door de NBB samen met Ton Boot, Jan Schappert en Ger Kok naar Antibes gestuurd voor een stoomcursus van de Franse bond. Het hielp Franke ongetwijfeld bij zijn optredens in de Europa Cup.

In 1961 had hij met The Wolves in de Europese competitie zijn opwachting gemaakt tegen Alsace de Bagnolet. Maar met 9 en 7 punten en twee nederlagen was dat optreden weinig indrukwekkend. Sensationeel was evenwel de overwinning van Herly op 10 december 1966 op grootmacht Olimpia Ljubljana met 74-72. Wim Franke ging zijn team voor in de strijd met de formidabele score van 31 punten. Ondanks 22 punten van Franke in de return verloor Herly met 87-82 van Ljubljana en bleef het Europese optreden van de Amsterdammers beperkt tot één ronde.

Vier jaar later was Wim Franke met Levi’s Flamingo’s in Europees verband kansloos tegen de Tsjechoslowaken van Dukla Olomouc. Een seizoen later drong Levi’s door tot de kwartfinales van de Europa Cup 1, waarin het uiteindelijk werd uitgeschakeld door de Europese topploeg van Ignis Varese. De Haarlemmers werden aanvankelijk in het Europese bekertoernooi uitgeschakeld door Akademik Sofia. Doordat de Bulgaarse bond Akademik terugtrok om de spelers de gelegenheid te gunnen zich voor te bereiden op de Olympische spelen, mocht Levi’s alsnog de opengevallen plaats innemen.

Het Europa Cup-avontuur van dat seizoen werd volledig gekleurd door één van de meest legendarische wedstrijden uit de geschiedenis van het Nederlands basketball. Op 3 februari 1972 versloeg Levi’s Flamingo’s met Wim Franke, Kees Akerboom, Gerhard Schreur, Bill More, Tree Marioneaux, Frank Kales, Harry Kip en Walter Ombre in Madrid (nota bene: IN Madrid!) Real Madrid met 89-90.

Met het overlijden van Wim Franke verliest het Nederlands basketball een beeldbepalend international.

Maar de genen van Wim Franke leven voort. Zijn zoon Rolf trad in Amsterdam, Den Helder, Den Bosch en Oranje al in de voetsporen van zijn vader. En de zoon van Rolf, Yannick, breekt – ook als jeugdinternational – in Leiden door. Dat vervulde Wim Franke, meer nog dan zijn eigen indrukwekkende carrière, met diepe en gepaste trots.

Deel!