In Greet Wink-Duyf verliest NBB international en allereerste werkneemster

Afgelopen nacht is Greet Wink-Duyf overleden. Greet Wink was de allereerste werkneemster in loondienst van de Nederlandse Basketball Bond. Voor een leven in dienst van het basketball kreeg de 53-voudig international in 2002 erkenning in de vorm van het Lidmaatschap van Verdienste van de NBB.

Greet Wink-Duyf was een begrip in het Nederlandse basketball. Ze solliciteerde op een vacature bij de NBB en werd in september 1961 aangenomen als administratief medewerkster. Daarmee werd ze de eerste werknemer in loondienst van de NBB. Het bondsbureau was destijds gevestigd aan de Overtoom 244 in Amsterdam. Greet Wink kwam er doorgaans binnen via het huis van eigenaresse mevrouw Voerman, die haar ‘en passant’ leerde koken en bakken.

Greet Duyf – haar eigenlijke voornaam was Marrigje – trouwde in 1964 met Wim Wink. Ze hadden elkaar leren kennen bij korfbalclub Blauw Wit. Greet Duyf zou het via Blauw Wit tot twee korfbalinterlands schoppen.

De overstap naar het basketball bij AMVJ maakte ze gek genoeg vanwege een schouderblessure en de gunstige trainings- en wedstrijdtijden. In november 1959 begon Greet Duyf in het tweede van AMVJ. In juni 1960 maakte ze onder Jan Burgert nota bene al haar debuut in het Nederlands vrouwen basketballteam tijdens het EK in Sofia. Uit het betrekkelijke niets meteen debuteren op een EK was in die jaren geen uitzondering. En Wink had haar lengte mee: Burgert kon een goede center uitstekend gebruiken.

In totaal speelde Greet Wink-Duyf 53 interlands. Tijdens het EK van 1966 in het Roemeense Cluj eindigde Nederland met Greet Wink-Duyf als vijfde. Ze speelde tegen Hongarije misschien wel haar beste interland. Nederland won met 73-70 en Wink droeg met 26 punten fors bij aan de klinkende zege. Die 26 punten markeerden haar hoogste score in Oranje.

Toen Greet Wink-Duyf zwanger was van haar eerste kind stopte ze met haar vaste betrekking bij de NBB, maar haar inzet en kennis bleven behouden. Ze werkte thuis minstens zo hard verder voor de organisatie die in rap tempo het ledental zag verdubbelen. Afscheid nemen van het bondsbureau: Greet Wink-Duyf kon het niet.

Actief deelnemen aan het basketball deed ze tot na de geboorte van haar eerste kind. Pas in 1970 speelde ze in Polen haar laatste wedstrijd voor het Nederlands team. Afbouwen viel haar niet licht. Fanatiek als ze was, richtte ze nota bene nog een club op met de veelzeggende naam ‘The Outsiders’, maar de werkelijke afbouw van haar actieve carrière kreeg vorm bij Blauw Wit, waar ze met haar man Wim weer ging korfballen.

Daarmee was de cirkel toch niet helemaal rond. Greet Wink-Duyf maakte op vierjarige leeftijd voor het eerst kennis met sport. Aan de hand van haar vader mocht ze mee naar DOS, waar haar vader een verdienstelijk turner was. Op 11-jarige leeftijd maakte Wink de overstap van het turnen – waarvoor ze ook het nodige talent bleek te hebben – naar het korfbal bij Blauw Wit.

Het overdragen van de passie op telkens weer een nieuwe generatie had haar warme belangstelling. Toen in 1967 het eerste NBB-kamp op Papendal werd georganiseerd, speelden Greet en Wim Wink een hoofdrol in de organisatie. Samen met haar man gaf Greet Wink-Duyf mede vorm en inhoud aan de eerste NBB-kampen.

In 1972 keerde Greet Wink-Duyf als parttimer terug op het bondsbureau van de NBB, dat feitelijk continu kampte met ruimtegebrek. Greet Wink-Duyf zocht haar eigen weg en stak de helpende hand toe waar nodig. Zo raakte ze in 1973 betrokken bij de Tuchtcommissie, die ze jarenlang zou dienen.

Greet Wink-Duyf bleef tot haar pensioen voor de Nederlandse Basketball Bond werken. In 1963 publiceerde de Telegraaf een interview met haar, waarin ze jubelde over de kansen die haar in het basketball toelachten. “Mijn hobby is mijn baan geworden. Wat wil een mens nog meer?!”

Afgelopen nacht overleed de allereerste werkneemster in loondienst van de Nederlandse Bassketball Bond. Greet Wink-Duyf (van 7 oktober 1939) werd 78 jaar.

Deel!