Donar prolongeert landstitel

Voor de zevende keer in het bestaan van de club heeft Donar de nationale titel in de wacht gesleept. De Groningers waren ongenaakbaar in de finale van de play-offs en veegden Zorg en Zekerheid Leiden met een clean sweep Martiniplaza en de Vijf Meihal uit. De vierde wedstrijd eindigde in Leiden bij 66-73, waarmee de finaleserie een bitter weinig interessante 4-0 eindzege voor Donar opleverde. Brandyn Curry was de Groningse topscorer met 20 punten.

De finaleserie van 2018 was het best te karakteriseren met de term ‘kwaliteitsarm’. Dat lag vooral aan Zorg en Zekerheid Leiden, dat een onbegrijpelijk spelconcept van coach Paul Vervaeck opgelegd had gekregen en daardoor kansloos was. Lange man en buffelaar onder de borden Sergio de Randamie werd daardoor bijvoorbeeld gedwongen in de finaleserie meer driepunters dan tweepunters te schieten.

Donar overklaste Leiden op alle fronten. Carrington Love was bovendien in de finale van de play-offs geen schim van de Carrington Love, die in de reguliere competitie nog een serieuze gooi deed naar de MVP-titel.

In tegenstelling tot Leiden had Donar op alle posities een kwalitatief gelijkwaardige dubbele bezetting. Coach Erik Braal en zijn assistent Meindert van Veen konden voortdurend rouleren, zonder dat het spelniveau daar zichtbaar onder leed. In het vierde duel hoefde de gekwetste Evan Bruinsma niet eens van de bank te komen.

Donar pakte gemiddeld over de vier wedstrijden tien rebounds per wedstrijd meer dan Leiden en speelde een flitsende transitie, waar Leiden zelfs niet het begin van een antwoord op had. Het team van Vervaeck speelde inspiratieloos. Geheel ten onrechte werd met een scheef oog naar Worthy de Jong gekeken, die Leiden regelmatig voor ging in balverlies. De turnovers waren echter inherent aan het weinig creatieve spel van zijn vaak niet-begrijpende ploeggenoten. Gaf De Jong gas, dan gebeurde er nog wel eens wat. Voor de rest posteerde heel Leiden zich rond en vooral achter de driepuntslijn, waar de precisie de ploeg meermalen in de steek liet. Dat gevoegd bij de veel betere reboundverzorging van Donar maakte werkelijk een wereld van verschil.

Bovendien liet Donar over de hele finaleserie slechts 13 punten liggen op de vrije worplijn, terwijl Leiden vanaf die plek niet minder dan 33 punten om zeep hielp, Mohamed Kherrazi en nota bene Carrington Love (2 op 14) waren gezamenlijk in vier finalewedstrijden ‘goed’ voor 4 uit 22 vrije worpen.

Wedstrijd vier werd kinderlijk eenvoudig beslist in het tweede kwart. Brandyn Curry trapte subtiel op het gaspedaal en Donar schoot van 16-24 met een 0-17 run naar 16-41. Vervaeck kon niet ingrijpen, omdat hij zijn kruit al eerder had moeten verschieten in corrigerende time outs.

Opvallend over vier wedstrijden was tot slot de veel beter verzorgde executie van Donar. Bij tijd en wijle was het teamspel oogstrelend. Donar had over de vier finaleduels gemiddeld 7 assists per wedstrijd meer dan Leiden.

De vier confrontaties tussen Donar en Leiden onderstreepten ten overvloede dat er dit seizoen werkelijk niks boven Groningen ging.

 

 

Deel!